Επιστροφή στο χωριό... Ο απόλυτος τρόμος του κράτους και των “μεσαζόντων”..!!

http://galaktokomika.blogspot.grΟ κόσμος έχει παγιδευτεί μέσα στις πόλεις και απελπισμένα ψάχνει διέξοδο απο την οικονομική κρίση . Δεν μπορεί όμως να δεί την πόρτα που οδηγεί έξω απο τον λαβύρινθο.Η πόρτα αυτή υπάρχει και δείχνει προς την ΥΠΑΙΘΡΟ.

Μας απέκοψαν απο την γή μας. Μας φυλάκισαν στις πόλεις. Υπήρξαν άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο ( κάποτε ! ) που έσπαγαν το κρεμμύδι με τη γροθιά και το έτρωγαν με τα φασόλια που οι ΙΔΙΟΙ είχαν καλλιεργήσει.

Ανθρωποι που χτυπούσαν σκορδαλιά με τα ΔΙΚΑ τους σκόρδα , απο τον κήπο τους , και αλάτι που είχαν μαζέψει απο τη θάλασσα. Άνθρωποι που έψηναν στον φούρνο τους το ΔΙΚΟ τους ψωμί απο το ΔΙΚΟ τους σιτάρι. Πόσοι απο εμάς έχουν φάει σκορδαλιά απο ΔΙΚΑ τους σκόρδα , πρασσόπιτα απο δικά τους πράσσα και κρεμμύδια απο τον κήπο τους ; Ίσως ο ομιλών είναι απο τους λίγους τυχερούς που το 1973 έφαγε για τελευταία φορά σκορδαλιά απο τα δικά του σκόρδα. Μετά , δυστυχώς , ΕΠΛΟΥΤΙΣΑΜΕΝ ( με δανεικά ) !

Δείτε τους πολίτες αυτής της χώρας , την γενιά της πολυκατοικίας . Του άσπρου ψωμιού . Του σούπερ μάρκετ . Φοβάται το σκόρδο και το κρεμμύδι . Μυρίζουν ! Φοβάται το χωράφι και παρακαλά τον βουλευτή για θεσούλα στο Δημόσιο . Φοβάται τον ιδρώτα ! Δεν μπορεί να ζήσει δίχως κλιματιστικό και αποσμητικό !

“Οι γενναίοι γεννιούνται στην ύπαιθρο . Στις πόλεις γεννιούνται οι δειλοί” ( αυτό το είπε Χάϊνριχ Χίμλερ – διοικητής των SS – αλλά φαντάζομαι το αντιλαμβάνεστε και μόνοι σας όταν βλέπετε αυτή τη νεολαία που μεγάλωσε στην πολυκατοικία και στην καφετέρια . δεν χρειαζόταν ο Χίμλερ να σας το πεί ) ) . Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι καπιταλιστές αλλά δεν το λένε στον κόσμο . Γι’ αυτό φροντίζουν να στοιβάξουν όσο το δυνατόν περισσότερους στις πόλεις.

Η αγάπη για την πατρίδα χαλκεύεται σε μικρή ηλικία όταν δένεσαι συναισθηματικά με τα ρυάκια , τα δέντρα , τις ράχες , το χωράφι σου . Ολοι αυτοί που σήμερα πουλιούνται στο τουρκικό προξενείο ή στην αμερικάνικη πρεσβεία πού μεγάλωσαν άραγε ;

Ζούμε στην κοινωνία των “μεσαζόντων” .Για να φθάσει το φαγητό απο τα χωράφια στις πόλεις χρειάζεται κάποιος μεσάζων ( χονδρέμπορος ). Για να φθάσει ο άνεργος της πόλης σε κάποια δουλειά χρειάζεται κάποιος μεσάζων (βουλευτής ) . Ούτε κάν οι θρησκευόμενοι δεν μπορούν πια να επικοινωνήσουν με τον Θεό τους απ’ ευθείας : Και εκεί χρειάζεται ένα ιερατείο να μεσολαβήσει ! Δεν μας εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός οτι όλοι αυτοί οι “μεσάζοντες” ήταν και είναι πάντοτε συνεργάτες και φίλοι καρδιακοί . Δεν θέλουν να ξαναγυρίσουμε στην ύπαιθρο διότι τότε κανείς δεν θα τους χρειάζεται . Ο καθένας θα παράγει και θα καταναλώνει το φαγητό του χωρίς να χρειάζεται τη βοήθεια κανενός . Η ανεργία θα είναι στο ναδίρ ( στο χαμηλότερο σημείο ) και η αξιοπρέπεια ζενίθ . Πάνω απο το κεφάλι μας θα έχουμε μόνο τον ήλιο , τον άνεμο και τη βροχή . Απο αυτά τα τρία μόνο θα εξαρτάται η τροφή μας . Μόνο αν δεν φυσήξει άνεμος και δεν βρέξει μια χρονιά θα πεινάσουμε . Τώρα στις πόλεις η τροφή μας εξαρτάται ΚΑΙ απο τον ήλιο ΚΑΙ απο την βροχή αλλά ΚΑΙ απο τις τιμές του πετρελαίου ΚΑΙ απο τα κέφια του εργοδότη μας . “ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ” . Αυτό το είπε ο Όττο Στράσσερ, αλλά υποθέτω οτι και να μην το είχε πεί, ο καθένας σας το έχει αντιληφθεί ήδη. Φαντασθείτε οτι με τις πρόσφατες βροχές άρχισαν να φυτρώνουν τα σιτάρια στα χωράφια .

Με τον ανοιξιάτικο ήλιο θα μεγαλώσουν και θα δέσουν καρπό . Η γή μας θα βγάλει τροφή . Εμείς όμως στις πόλεις θα πεινάμε ! Γιατί ; Διότι η τροφή θα πουληθεί έξω για να πληρωθούν οι σπόροι της Μονσάντο , τα φυτοφάρμακα της Μπάγιερ και το πετρέλαιο των Αράβων ! Με έναν πρόχειρο υπολογισμό εκτιμώ ότι μόνο 4 εκατομμύρια κατοίκων της Ελλάδας τρέφονται απο την αγροτική παραγωγή μας . Οι υπόλοιποι ζούν με δανική τροφή ! Αυτή είναι η ουσία της οικονομικής κρίσης . Και κανείς δεν μας τα είπε αυτά έως τώρα .

καλλιέργεια των οσπρίων.

Καθαρά έσοδα έως 350 ευρώ ανά στρέμμα υπόσχεται στους αγρότες η καλλιέργεια των οσπρίων.
Ελλειμματική σε παραγωγή η χώρα μας. Πολλαπλάσιες οι αποδόσεις όταν πρόκειται για βιολογικά προϊόνταhttp://olafree.blogspot.gr.

Κέρδη από... σίδηρο υπόσχεται η ξεχασμένη στη χώρα μας καλλιέργεια των οσπρίων. Τα καθαρά έσοδα στον παραγωγό κυμαίνονται ανάλογα με το προϊόν από 150 έως 350 ευρώ το στρέμμα. Τα φασόλια, η φακή και το ρεβίθι ανοίγουν σημαντικές ευκαιρίες για εκείνους που θέλουν να ασχοληθούν με την καλλιέργειά τους, καθώς η Ελλάδα είναι ελλειμματική σε παραγωγή και πλεονασματική σε εισαγωγές.

Οι ποσότητες της φακής που παράγεται στην Ελλάδα είναι ελάχιστες σε σχέση με το ύψος της κατανάλωσής της, με αποτέλεσμα ένα ποσοστό μεγαλύτερο του 95% των αναγκών μας να καλύπτεται με εισαγωγές από άλλες χώρες, όπως είναι η Τουρκία, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς

Αν και τα εδάφη της χώρας είναι τα πλέον κατάλληλα για να ευδοκιμήσουν τα όσπρια, εντούτοις πάνω από το 60% των οσπρίων είναι ξένης προέλευσης.

Σύμφωνα και με τον γεωπόνο Κάσσανδρο Γάτσιο, υπάρχει μεγάλο περιθώριο ανάπτυξης της καλλιέργειας, όπως και για τις εξαγωγές τους.

Οι «Επαγγελματικές Ευκαιρίες» με τη συνδρομή του κ. Γάτσιου παρουσιάζουν τα μυστικά της καλλιέργειας, τις αποδόσεις και τις ποικιλίες. Τα όσπρια, λόγω της μεγάλης περιεκτικότητάς τους σε πρωτεΐνες, για πολλά χρόνια θεωρούνταν στην Ελλάδα σαν το «κρέας των φτωχών». Με την άνοδο όμως του βιοτικού επιπέδου στη χώρα μας, τα όσπρια, αν και αποτελούν το συνώνυμο της υγιεινής διατροφής, άρχισαν να εγκαταλείπονται από τις ελληνικές οικογένειες και να αντικαθίστανται από την κατανάλωση κρέατος, το οποίο πέραν των προβλημάτων που προκαλεί στον ανθρώπινο οργανισμό η υπερβολική κατανάλωσή του, είναι ένα προϊόν ακριβό και ελλειμματικό στη χώρα μας, με αποτέλεσμα να απαιτούνται τεράστιοι πόροι για την εισαγωγή του.

Τα όσπρια σε παγκόσμιο επίπεδο καταλαμβάνουν μικρές σχετικά εκτάσεις και οι κύριες χώρες παραγωγής τους είναι οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Τουρκία κ.ά.

Στην Ευρωπαϊκή Ενωση τα όσπρια καλλιεργούνται σε ασή?αντες, για τη σπουδαιότητά τους και τα πλεονεκτήματά τους εκτάσεις, οι οποίες χρόνο με τον χρόνο μειώνονται.


Τα φασόλια είναι τα όσπρια που αποτελούν το είδος το οποίο καλλιεργείται περισσότερο στη χώρα μας. Καταλαμβάνουν το 64% των εκτάσεων που καλλιεργούνται με όσπρια
Η καλλιέργεια οσπρίων στη χώρα μας ακολούθησε φθίνουσα πορεία τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα η παραγωγή στην Ελλάδα να είναι ελλειμματική. Ετσι, η χώρα μας αναγκάζεται να καλύπτει πάνω από το 50% των εγχώριων ετήσιων αναγκών της με εισαγόμενα προϊόντα, κυρίως από την Τουρκία, αλλά και χώρες όπως είναι οι ΗΠΑ, η Κίνα, το Μεξικό, η Αίγυπτος, η Μαδαγασκάρη και η Ινδία.

Το σύνολο της καλλιεργούμενης με όσπρια έκτασης στην Ελλάδα ανέρχεται περίπου σε 160.00- 180.000 στρέμματα. Με στοιχεία του 2009 η μέση ετήσια παραγωγή είναι 33.000 τόνοι, ενώ η κατανάλωση είναι περίπου 90.000-100.000 τόνοι. Από τα στοιχεία αυτά είναι φανερό ότι η χώρα μας είναι πολύ ελλειμματική όσον αφορά την παραγωγή των οσπρίων. Η καλλιέργεια των φασολιών απαντάται κυρίως στους Νο?ούς Φλώρινας, Καστοριάς και Καβάλας. Τα ρεβίθια στους Νο?ούς Ευβοίας, Βοιωτίας, Φθιώτιδας και Κυκλάδων. Τα κουκιά στους Νο?ούς Ηρακλείου και Αρκαδίας, το λαθούρι στον Νο?ό Κορινθίας και η φακή στον Νο?ό Λάρισας, Λευκάδας.


Τα φασόλια είναι τα όσπρια που αποτελούν το είδος που καλλιεργείται περισσότερο στη χώρα μας και από τα οποία παράγεται το 73% της συνολικής ελληνικής παραγωγής οσπρίων και καταλαμβάνουν το 64% των εκτάσεων που καλλιεργούνται με όσπρια.

Οι ποσότητες της φακής που παράγεται στην Ελλάδα είναι ελάχιστες σε σχέση με το ύψος της κατανάλωσής της, με αποτέλεσμα ένα ποσοστό μεγαλύτερο του 95% των αναγκών μας να καλύπτεται με εισαγωγές από άλλες χώρες, όπως είναι η Τουρκία, οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Στη χώρα μας παράγονται ετησίως 20.000-22.000 τόνοι φασόλια, 2.700-2.900 τόνοι ρεβίθια, 1.200-1.300 τόνοι φακές, 3.200-3.400 τόνοι κουκιά, 250-320 τόνοι λαθούρια, 600- 650 τόνοι μπιζέλια και 300-400 τόνοι λοιπά όσπρια (μαυρομάτικα φασόλια, πράσινα κ.λπ.).

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι ο ετήσιος τζίρος της αγοράς οσπρίων εκτιμάται σε μόλις 200 εκατ. ευρώ, βάσει των στοιχείων της εγχώριας κατανάλωσης, υπάρχουν προοπτικές για ανάπτυξη του κλάδου, ο οποίος πέραν της κάλυψης της εσωτερικής κατανάλωσης, μπορεί να γίνει εξαγωγικός.

Τα κυριότερα προβλήματα που εμποδίζουν την ανάπτυξη της καλλιέργειας των οσπρίων στη χώρα μας είναι:

•οι χαμηλές τιμές που απολαμβάνουν οι παραγωγοί, λόγω των μεγάλων εισαγωγών οσπρίων από χώρες χαμηλού κόστους,
•το φαινόμενο «ελληνοποίησης» των εισαγόμενων οσπρίων.
Επίσης η έλλειψη τυποποίησης των ελληνικών οσπρίων αποτελεί όπως και στα περισσότερα ελληνικά γεωργικά προϊόντα τον μεγαλύτερο ανασταλτικό παράγοντα.

Οι τιμές πώλησης
Τα μυστικά για αποδοτική σοδειά

Τα όσπρια μπορούν να καλλιεργηθούν ως ξερικές αλλά και ως ποτιστικές καλλιέργειες. Τα όσπρια που μπορούν να καλλιεργηθούν ως ξερικές είναι η φακή, τα ρεβίθια, τα λαθούρια και τα κουκιά. Σαν ποτιστικά καλλιεργούνται τα φασόλια, οι γίγαντες και τα μαυρομάτικα.

Το κοινό φασόλι: Ο βλαστικός κύκλος της φασολιάς ποικίλλει ανάλογα με την ποικιλία από 70-140 μέρες. Γι' αυτό η σπορά του φασολιού γίνεται μετά την πάροδο των όψιμων παγετών. Καλλιεργείται σε εδάφη γόνιμα, με καλή στράγγιση, ελαφρά. Είναι φυτό υγρόφιλο, ηλιόφιλο και θερμόφιλο. Προσαρμόζεται σε μεγάλη ποικιλία εδαφών. H μέση απόδοση των ξηρών φασολιών είναι 200-250 κιλά το στρέμμα, με μία μέση τιμή τα 2,5-3 ευρώ το κιλό. Η ακαθάριστη πρόσοδος είναι 500-750 ευρώ το στρέμμα και το καθαρό εισόδημα 250-350 ευρώ το στρέμμα.

Φασόλια γίγαντες: Τα μεγαλόσπερμα φασόλια γίγαντες καλλιεργούνται σαν ξερά φασόλια σε διάφορες περιοχές αλλά κυρίως στη Δυτική Μακεδονία. Οι γίγαντες διαφέρουν από το κοινό φασόλι μορφολογικά, αλλά απαιτούν και διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες. Είναι φυτά αναρριχώμενα που φθάνουν σε ύψος 3 μέτρων. Χρησιμοποιείται κατά τη σπορά 8-10 κιλά σπόρου ανά στρέμμα. Θέλουν γόνιμα και αρδευόμενα εδάφη. Η συγκομιδή γίνεται το φθινόπωρο, Σεπτέμβριο - Νοέμβριο. Οι αποδόσεις είναι 250-500 κιλά το στρέμμα. Οι τιμές κυμαίνονται μεταξύ 3-3,5€ το κιλό.

Η φακή: Η φακή αναπτύσσεται καλά σε ψυχρά περιβάλλοντα και τα νεαρά φυτά είναι ανθεκτικά στους, μη παρατεταμένους, ανοιξιάτικους παγετούς. . Είναι ανθεκτικό στις υψηλές θερμοκρασίες, αλλά θερμοκρασίες μεγαλύτερες από 30οC κατά την περίοδο της άνθισης και του γεμίσματος του λοβού ξηραίνουν τα φυτά. Η απόδοση είναι καλή όταν καλλιεργείται σε ελαφριά και καλά στραγγιζόμενα εδάφη, πλούσια σε φωσφόρο και κάλιο. Η σπορά στη φθινοπωρινή καλλιέργεια γίνεται μέσα στον Νοέμβριο, ανάλογα με τις κλιματολογικές συνθήκες και την ποικιλία. Το φυτό ωριμάζει περίπου σε 120 μέρες. Η φακή αναπτύσσεται ως βιολογική καλλιέργεια σχεδόν σε όλα τα είδη των εδαφών, αρκεί να έχουν καλή στράγγιση. Η μέση παραγωγή είναι 120 κιλά το στρέμμα, ενώ η τιμή κυμαίνεται γύρω στα 3 ευρώ το κιλό. Αν θεωρήσουμε ότι το κόστος καλλιέργειας είναι περίπου 110 ευρώ το στρέμμα, τότε το καθαρό κέρδος είναι περίπου 250 ευρώ το στρέμμα.

Το ρεβίθι: Είναι ετήσιο ξερικό ψυχανθές, που καλλιεργείται από την αρχαιότητα. Το ρεβίθι είναι το πιο ανθεκτικό στις ξηροθερμικές συνθήκες από όλα τα άλλα όσπρια που καλλιεργούνται στη χώρα μας. Καλλιεργείται σε ποικιλία εδαφών ακόμη και σε πετρώδη, αλλά δεν αναπτύσσεται σε εδάφη που δεν έχουν καλή στράγγιση. Το ρεβίθι αναπτύσσεται ως βιολογική καλλιέργεια σχεδόν σε όλα τα είδη των εδαφών. Η μέση απόδοση του ρεβιθιού είναι 140-220 κιλά το στρέμμα, ενώ η τιμή πώλησης είναι 0,8-2,0€ το κιλό. Η ακαθάριστη πρόσοδος είναι 150-250 ευρώ το στρέμμα.

Τα μαυρομάτικα φασόλια: Τα μαυρομάτικα φασόλια είναι φυτά ποώδη με πυκνό φύλλωμα και άνθιση κλιμακωτή, η οποία συνεχίζεται μέχρις ότου οι συνθήκες του φθινοπώρου δεν είναι ευνοϊκές. Είναι ευπαθή στους παγετούς της άνοιξης και του φθινοπώρου. Οι λοβοί της δεν ωριμάζουν ταυτόχρονα.

Ευνοϊκό το κλίμα καθώς και οι... προοπτικές

Η Ελλάδα, λόγω του κλίματός της, έχει τη δυνατότητα να αυξήσει σημαντικά την παραγωγή των οσπρίων και να καλύψει την εσωτερική κατανάλωση, αλλά να γίνει και εξαγωγική χώρα. Σημαντικός ευνοϊκός παράγοντας για την ανάπτυξη της καλλιέργειας των οσπρίων στην Ελλάδα είναι ότι οι αγρότες εγκαταλείπουν ορισμένες καλλιέργειες που πλέον δεν αποδίδουν όσο παλαιότερα και στρέφονται σε νέες, πιο ανταγωνιστικές και προσοδοφόρες, μεταξύ αυτών, δε, είναι τα όσπρια.

Η στροφή πολλών νέων ανθρώπων στη γεωργία, δημιουργεί μία νέα κατάσταση στην ελληνική γεωργία, επειδή οι νέοι δείχνουν έντονο ενδιαφέρον για νέες καλλιέργειες με δυνατότητες, ενσωματώνοντας και εξελιγμένες πρακτικές και τεχνικές. Σε ό,τι αφορά τα προβλήματα της αγοράς οσπρίων στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν επαρκείς ελληνικοί σπόροι, κυρίως φακής και ρεβιθιού, αλλά επίσης λείπει το πλαίσιο υποστήριξης, κυρίως του χρηματοπιστωτικού τομέα. Τα όσπρια έχουν μεγάλες δυνατότητες να αναπτυχθούν στη χώρα μας, αν οι αγρότες εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έχουν αυτές οι καλλιέργειες.

Τα πλεονεκτήματα της χώρας μας για την καλλιέργεια των οσπρίων είναι:

•Υπάρχουν πολύ καλές ελληνικές ποικιλίες οσπρίων που δίνουν εκλεκτής ποιότητας όσπρια, που έχουν και μεγάλη προσαρμοστικότητα στις ελληνικές εδαφοκλιματικές συνθήκες.
•Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι ελλειμματική στην παραγωγή οσπρίων, με αποτέλεσμα τα όσπρια να αποτελούν ένα προϊόν που μπορεί να εξαχθεί.
•Η καλλιέργεια των βιολογικών οσπρίων είναι μία δυνατότητα που μπορεί να δώσει αυξημένο εισόδημα στους παραγωγούς, επειδή τα όσπρια αυτά δεν θα δέχονται την πίεση από τις εισαγωγές οσπρίων από γειτονικές χώρες και οι τιμές πωλήσεως είναι αυξημένες σε σχέση με τα παραγόμενα με συμβατικό τρόπο. Επίσης επιδοτείται η βιολογική καλλιέργεια των οσπρίων με 160€/στρεμμ. για τους νέους βιοκαλλιεργητές και 123€/στρεμμ. για τους παλιούς.
•Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης έχει προγράμματα για την ανάπτυξη της καλλιέργειας των οσπρίων.
Η καλλιέργεια των οσπρίων μπορεί να αναπτυχθεί και σαν «συ?βολαιακή» με την υπογραφή συμβολαίων μεταξύ των παραγωγών και των τυποποιητών. Η συ?βολαιακή γεωργία έχει τα εξής πλεονεκτήματα:

•Μπορεί να εξασφαλίζει στον παραγωγό τη διάθεση του προϊόντος
•του διασφαλίζει μία ικανοποιητική τιμή
•ο καταναλωτής αγοράζει επώνυμα ποιοτικά, ελληνικά προϊόντα
•ενώ ο τυποποιητής έχει εξασφαλισμένη ποσότητα, ενώ ταυτόχρονα βγάζει στην αγορά προϊόντα ελεγμένης ποιότητας.
Μεγάλη η θρεπτική αξία

Τα όσπρια χαρακτηρίζονται από μεγάλη θρεπτική αξία, επειδή έχουν περίπου 360 θερμίδες ανά 100 γρ. σπόρων. Επίσης έχουν μεγάλες ποσότητες πρωτεϊνών, οι οποίες περιέχουν τα απαραίτητα για τον ανθρώπινο οργανισμό αμινοξέα, σύνθετους υδατάνθρακες βραδείας απορρόφησης, φυτικές ίνες, βιταμίνες (της ομάδας Β, C και E) και ιχνοστοιχεία. Τα όσπρια έχουν μηδενική περιεκτικότητα σε λιπαρά και σάκχαρα και είναι βασικός συντελεστής της ελληνικής παραδοσιακής κουζίνας.

Τα όσπρια περιέχουν μεγάλες ποσότητες φυτικών ινών που είναι οι περισσότερες διαλυτές αλλά και άπεπτες, σε ποσοστό πολύ μεγαλύτερο ακόμα και από τα δημητριακά. Οι άπεπτες φυτικές ίνες βοηθούν στην αποβολή του λίπους από τα έντερα παρέχοντας προστασία από τη δημιουργία καρκίνου του εντέρου, ενώ μια διατροφή πλούσια σε φυτικές ίνες και μάλιστα διαλυτές, συνδέεται άμεσα με τον μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης καρδιοπαθειών καθώς βοηθούν στη μείωση της χοληστερόλης.

Οι βιταμίνες Β και κυρίως το φολλικό οξύ, σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, είναι σημαντικές για την πρόληψη των καρδιοπαθειών και ορισμένων μορφών καρκίνου.

Τα ρεβίθια, οι φακές και τα φασόλια είναι μια πολύτιμη πηγή ασβεστίου, απαραίτητη για έγκυες, γυναίκες κατά την εμμηνόπαυση και τα παιδιά. Οι φακές και τα μαυρομάτικα φασόλια περιέχουν μεγάλες ποσότητες σιδήρου. Τα όσπρια περιέχουν πολλούς σύνθετους υδατάνθρακες και έχουν χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη. Με τον όρο γλυκαιμικό δείκτη εννοούμε πόσο γρήγορα απορροφώνται από τον οργανισμό οι υδατάνθρακες που περιέχονται σε μια συγκεκριμένη τροφή. Οι τροφές που περιέχουν σύνθετους υδατάνθρακες αυξάνουν σταδιακά στο αίμα τα επίπεδα σακχάρου και ινσουλίνης. Ερευνες αναφέρουν ότι ακολουθώντας μια διατροφή υψηλής περιεκτικότητας σε σύνθετους υδατάνθρακες με χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, μειώνεται ο κίνδυνος ανάπτυξης σακχαρώδους διαβήτη τύπου Β.

ΓΙΑΟΥΡΤΙ

ΓΙΑΟΥΡΤΙ ΕΧΩ ΠΡΟΒΕΙΟ ΓΙΑΟΥΡΤΙ ΑΙΩΝΟΒΙΟ

ΓΙΑΟΥΡΤΑΑΑΑΑΣ !! http://galaktokomika.blogspot.gr
 

Γιαουρτάς με 5 άλφα αλλά και γιαουρτζής γι’αυτούς που τον γνώρισαν στη Β. Ελλάδα να πουλάει ολόπαχο γιαούρτι και δροσιστικό ξινόγαλο.
 Μετέφερε το γιαούρτι σε μεγάλα πήλινα ή μεταλλικά δοχεία, τις λεγόμενες τσανάκες και το πούλαγε χύμα με την οκά.
Τις τσανάκες κουβάλαγε στους ώμους του με ενα κοντάρι που απο τη μιά και την άλλη του άκρη κρέμονταν δυο ταμπλάδες ή κοφίνια. Αργότερα οι μεγάλες τσανάκες αντικαταστάθηκαν απο τα τσανάκια της μισής οκάς τα οποία απάλλαξαν τον γιαουρτά απο το καντάρι και το συνεχές ζύγισμα. Τα τσανάκια επιστρέφονταν για να επαναχρησιμοποιηθούν αφού πρώτα πλενόντουσαν.
   Αλλος τρόπος μεταφοράς και προβολής του προϊόντος ήταν η μόστρα , δηλαδή ένα κουτί σαν ντουλάπι με ραφάκια στα οποία έβαζε τα γιαούρτια.
Αυτή είναι η κλασική φιγούρα τού γιαουρτά της ανατολής και της προπολεμικής Ελλάδας.
Αλλοι πάλι μετέφεραν το γάλα και το γιαούρτι με τον γαϊδαρο ή με τη σούστα. Στη συνέχεια εμφανίστηκε το τρίκυκλο ποδήλατο που στο μπροστινό μέρος είχε ένα ντουλάπι με ράφια για τους κεσέδες. Γρήγορα το ποδήλατο απέκτησε μηχανή. 

Ο γιαουρτάς, τις περισότερες φορές, είναι το ίδιο πρόσωπο με το γαλατά. Αργά το βράδυ ή πολύ πρωϊ πούλαγε το γάλα, μετά έφτιαχνε το γιαούρτι, που χρειαζόταν 3-4 ώρες να πήξει και μετά έβγαινε πάλι στή γύρα αργά το απόγευμα για να το διαθέσει. Ο λόγος πού έβγαινε τέτοια ώρα ήταν για να προστατεύσει το προϊόν του απο τις μύγες και το ξύνισμα τους θερμούς μήνες αλλά και γιατί το γιαούρτι στην Ελλάδα ήταν και είναι κατ’ εξοχήν βραδινή τροφή. 
   

Το γάλα βραζόταν σε μεγάλα καζάνια για να αποστειρωθεί. Για το βράσιμο χρησιμοποιούσαν στην αρχή ξύλα και μετά γκάζι και το ανάδευαν συνέχεια για να μην αρπάξει, το λεγόμενο τσίκνισμα. Στη συνέχεια κρύωνε, το περνούσαν στους κεσέδες ή στα πήλινα και στην κατάλληλη θερμοκρασία βάζανε, στον κάθε κεσέ, τη μαγιά δηλαδή γιαούρτι της προηγούμενης ημέρας αραιωμένο με νερό. Μετά από 3-4 ώρες παραμονής σε θερμό χώρο το γάλα είχε μετατραπεί σε γιαούρτι έτοιμο για διανομή.
     

Στη δεκαετία του 70 πολλά εργαστήρια εκσυγχρονίζονται τεχνολογικά, προς μεγάλη ανακούφιση του γιαουρτά, ο οποίος, πιό άνετα πιά, παρασκευάζει το γιαούρτι, αυξάνει την παραγωγή του και βελτιώνει την ποιότητα. 
   Μετά τον πόλεμο η πήλινη και βαριά τσανάκα αντικαθίσταται από τον πλαστικό κεσέ. Δεν εξαφανίζεται όμως, αλλά για λόγους πρακτικούς (θέμα βάρους) διατίθεται στον τόπο παραγωγής.
 Δεν είναι ακόμα μιας χρήσης αλλά επιστρέφεται και επαναχρησιμοποιείται.
    Σαν δοχείο, όχι βέβαια τόσο διαδεδομένο όπως ο κεσσές και η τσανάκα, έχει χρησιμοποιηθεί και η βιδορίτσα, ξύλινο δοχείο από κέδρο, το οποίο έδινε μιά ιδιαίτερη γεύση στο γιαούρτι. 
Η βιδορίτσα ήταν σκεύος προσωπικό του πελάτη και το έδινε αυτός στον γιαουρτά για να πήξει το γιαούρτι μέσα. 
   Η φωνή τού γιαουρτά ξεσήκώνε τη γειτονιά. Οι κυράδες έβγαιναν, με τα πιάτα στο χέριύ να προλάβουν το γιαούρτι, αλλά και όχι μόνο. 
Είναι στιγμή κοινωνικής συνεύρεσης. Αν δε ο γιαουρτάς ήταν και νόστιμος σαν το γιαούρτι το ενδιαφέρον μεγάλωνε. Σχόλια , χωρατά και χαβαλές είναι στο πρόγραμμα. «Ο νιός θέλει χωριάτικο ,ο γέρος το μπαγιάτικο. Η μιά θέλει φρεσκότατο, η χήρα νοστιμότατο κι’ζωντοχήρα που πονά λαχτάρα έχει στα ξινά κι’λεύτερες ορθά κοφτά αντί γιαούρτι γιαουρτά!!», λέει το τραγούδι.
   Στη διάδοση τού γιαουρτιού σημαντικό ρόλο παίξανε οι πρόσφυγες απο τον Πόντο και τη Μικρά Ασία, οι οποίοι εκτός από τη συνήθεια της κατανάλωσης κουβάλησαν μαζί τους και συνταγές. «Γιαούρτι Σιλιβριανό» φωνάζει ο γιαουρτάς για να παινέψει το γιαούρτι του. 
Ετσι πανελλαδικά έγινε γνωστό το Σιλιβριανό γιαούρτι που φτιάχνανε στη Σιλιβρία της Α.Θράκης και προμήθευαν όλη την Κωνσταντινούπολη. 
   Το γιαούρτι υπήρξε γιά πολλά χρόνια η τροφή των φτωχών.

Τροφή πλήρης και προσιτό στην τιμή το γιαούρτι συνοδευόταν με ψωμί κρατόντας στη ζωή τη φτωχολογιά. Δεν είναι τυχαίο οτι από τους γιαουρτάδες της Αθήνας οι περισσότεροι ξεκίνησαν απο τον Πειραιά όπου το γιαούρτι είχε τη μεγαλύτερη ζήτηση.
   Προέρχονταν δε απο χωριά της Ρούμελης, ενώ οι γιαουρτάδες της Β. Ελλάδας ήταν συνήθως απο τη Μικρά Ασία. 

 Τα χρόνια σιγά-σιγά πέρασαν και ο πλανόδιος γιαουρτάς απέκτησε επαγγελματική στέγη.

Αλλοι άνοιξαν πρατήριο και άλλοι γαλακτοπωλείο. 
Το πρατήριο συνήθως ήταν το προς τον δρόμο μέρος του σπιτιού του γιαουρτά, το δε εργαστήριο κάποιος άλλος χώρος του σπιτιού του πάλι. Το μοντέλο αυτό υπάρχει μέχρι καί σήμερα.

Ο χώρος του πρατήριου δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος, και καταλαμβάνεται απο ψυγεία επαγγελματικά με βιτρίνα όπου τα γιαούρτια στον κεσέ μοστράρουν χωρίς καπάκι, για να εξατμίζεται το νερό και το γιαούρτι να γίνεται πηχτό και με ωραίο καϊμάκι, ενώ τα πήλινα, τα οποία γίνονται πιό πηχτά, σκεπάζονται συνήθως με λαδόκολλα για να μην χάσουν άλλα υγρά. 
Εκτος απο το γιαούρτι που είναι το κύριο προϊον, το πρατήριο διαθέτει γάλα, βούτυρο,τυρί μυτζήθρα, κρέμες και ρυζόγαλα. 

Το γαλακτοπολείο είναι πιά κατάστημα, ξέχωρο από το σπίτι του γιαουρτά. Σερβίρει στους θαμώνες του γάλα, γιαούρτι, κρέμες, ρυζόγαλα και γαλακτομπούρεκο. Ειναι χώρος λιτός με απλά έπιπλα, συνήθως τραπεζάκια με μάρμαρο και διακόσμηση βουκολική που παραπέμπει στη πηγή προέλευσης των αγαθών .Δεν διαθέτει μουσική ή άλλες οπτικοακουστικές συσκευές διότι οι πελάτες δεν κάθονται πολλή ώρα στο κατάστημα παρά μόνο για να απολαύσουν ένα απο τα παραπάνω προϊόντα και να συνεχίσουν το δρόμο τους.

Γρεβενά Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΝΙΤΑΡΟΥΠΟΛΗΣ

Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΝΙΤΑΡΟΥΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΛΑΤΣΙΟΥ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΝΙΚΟΣ ΕΞΑΡΧΟΠΟΥΛΟΣhttp://trans.kathimerini.gr Τόπος πλούσιος σε μανιτάρια, τα Γρεβενά δικαίως έχουν αποκτήσει πλέον από τον δήμο το προσωνύμιο Μανιταρούπολη. Οι ντόπιοι έχουν γίνει φανατικοί μανιταροσυλλέκτες, ενώ όλο και περισσότεροι επισκέπτες έρχονται εδώ για να δοκιμάσουν, να αγοράσουν, να φωτογραφίσουν, ακόμη και να μαζέψουν νόστιμα και σπάνια μανιτάρια. «Στην αρχή, όταν με έβλεπαν οι συμπολίτες μου να ξαπλώνω για να φωτογραφίσω τα μανιτάρια, έλεγαν δεν πάει καλά ο Κωνσταντινίδης». Αυτή ήταν η αρχική αντίδραση των φανατικών πλέον μανιταροσυλλεκτών και μανιταροφάγων Γρεβενιωτών στην εργασία του σημαντικότερου ερευνητή μανιταριών πανελλαδικά. «Τελικά, οι άνθρωποι σηκώθηκαν από τον καναπέ και πήγαν στο δάσος!» θα μας πει περήφανος ο Γιώργος Κωνσταντινίδης που μαζί με τους συνεργάτες του έχουν αναλάβει να μας εξοικειώσουν με τα μανιτάρια. Ο Θόδωρος Καραγιάννης ετοιμάζει εδέσματα με μανιτάρια στις Αυλαίς, η Δήμητρα Βέργου φτιάχνει ευφάνταστες συνταγές και ο Φώτης Παρασκευαΐδης διαθέτει προς πώληση δεκάδες μανιταροπροϊόντα. Γιώργος Κωνσταντινίδης O ειδήμων Ξεκινάμε να κάνουμε τον πρώτο μας μανιταρο-περίπατο με τον Γιώργο Κωνσταντινίδη στο κοντινό Καστράκι, ένα αλσύλλιο στα περίχωρα της πόλης των Γρεβενών. «Εδώ έρχονται τα σχολεία αλλά και οι Γρεβενιώτες για τους περιπάτους τους», μας λέει, «και επειδή όλοι έχουν μάθει τα μανιτάρια, για να βρεις φαγώσιμο, πρέπει να κάνεις ειδικές αποστολές!» Ο Γιώργος Κωνσταντινίδης είναι ένας άνθρωπος πολυτάλαντος. Κατ' επάγγελμα δάσκαλος (μάλιστα του αποδόθηκε ο τίτλος του καλύτερου δασκάλου της χρονιάς από την Ακαδημία Αθηνών), μουσικός, με δικό του συγκρότημα, το Manitarock, αλλά και τραγουδιστής (δική του είναι η φωνή στο Μοιρολόι του Θανάση Παπακωνσταντίνου, στο δίσκο «Βραχνός Προφήτης») και, φυσικά, ερευνητής και βαθύς γνώστης των μανιταριών. Η ξενάγησή μας στον κόσμο των μανιταριών ξεκινάει από το Α. «Η κύρια αποστολή των μανιταριών είναι να μη γεμίσει το δάσος «σκουπίδια». Μόλις υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες και κυρίως η βροχή, το μυκήλιο, η μανιταριά δηλαδή, που μοιάζει σαν ένα δίκτυο από υπόγεια τηλεφωνικά καλώδια, καρποφορεί και αρχίζει το έργο της, την αποδόμηση νεκρών φύλλων, κορμών, εντόμων…» Βλέπουμε τα πρώτα άγρια μανιτάρια: πλευρωτοί, λευκό αγαρικό μεταξένιο, υμενόσκυφος, λακτάριος ο νόστιμος. «Δεκαοκτώ ευρώ το κιλό έφτασε η τιμή του λακτάριου φέτος», μας λέει ο Γιώργος. Η τιμή των βρώσιμων μανιταριών μπορεί να φτάσει ακόμη και τα 1.000 ευρώ το κιλό! Εξίσου ακριβή είναι και η φλαμουλίνη η βελουδόποδη, από την οποία παράγεται ένα σκεύασμα που θεωρείται ελιξήριο για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος του οργανισμού. Αλλωστε, τα μανιτάρια, εκτός από βρώσιμα, είναι και θεραπευτικά: κατά του σακχάρου, της χοληστερίνης, της ηπατίτιδας, της φυματίωσης, ακόμη και κατά του AIDS και του καρκίνου. «Στην αρχή, έλεγα ότι οι μανιταρόφιλοι υπερβάλλουν, όπως οι ελαιοπαραγωγοί για το λάδι, οι οινοπαραγωγοί για το κρασί. Πλέον το έχω δεχτεί βιωματικά, μέσα από παραδείγματα φίλων. Θεωρώ πάντως ότι η προληπτική χρήση τους είναι και η σημαντικότερη». Λίγο πιο κάτω βλέπουμε ένα… θανατηφόρο μανιτάρι. Το κοιτάζουμε, μην τολμώντας να το αγγίξουμε, αλλά ο Γιώργος μάς διαβεβαιώνει ότι μόνο αν το φας υπάρχει πρόβλημα. «Από τα 2.000 είδη που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα, μόνο γύρω στα δέκα μπορούν να προκαλέσουν την αποκαλούμενη φαλλοειδή δηλητηρίαση, που προσβάλλει το συκώτι», μας εξηγεί. «Εμφανίζεται μέσα σε 6-18 ώρες και, εάν δεν ληφθεί κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, η θνησιμότητα φτάνει το 50%. Μια δεύτερη, ακίνδυνη μορφή δηλητηρίασης είναι η γαστρεντερική, που προκαλείται από ελαφρώς τοξικά μανιτάρια». Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από τότε που άγγιξε το πρώτο μανιτάρι. «Από μικρό παιδί ήμουν στη φύση και, επειδή κανείς δεν μου έδειξε τα μανιτάρια, δεν ήξερα ότι υπάρχουν! Οταν τα πρωτοδοκίμασα, με εντυπωσίασε τόσο η γεύση τους, που αμέσως θέλησα να μάθω περισσότερα. Αφού εξάντλησα την ελληνική βιβλιογραφία και έκανα μια πολύ καλή διεθνή συλλογή, άρχισα να διαμορφώνω μια βάση δεδομένων για προσωπική χρήση. Οταν είδα ότι και άλλοι άνθρωποι ενδιαφέρονταν, άρχισα να το κάνω πιο συστηματικά και έφτασα σήμερα να έχω εκδώσει πέντε βιβλία. Με την ίδρυση του Συλλόγου Μανιταρόφιλων Δυτικής Μακεδονίας, ανατρέψαμε το σκηνικό στην Ελλάδα. Και εκεί που ήμασταν μια χώρα τελείως ξεκομμένη από την υπόλοιπη μανιταρόφιλη Ευρώπη, φτάσαμε στο σημείο ακόμη και να μας ζηλεύουν. Στην Πανελλήνια Γιορτή Μανιταριού, που διοργανώσαμε φέτος για έβδομη χρονιά, μαζεύτηκε και κόσμος από την υπόλοιπη Ευρώπη, την Ασία, την Ωκεανία, την Αμερική και μας δήλωσαν ότι δεν έχουν δει τέτοια κορυφαία εκδήλωση πουθενά στον κόσμο». «Η μανιταροφιλία εξελίσσεται σε κίνημα», μας λέει ο Γιώργος. Ορισμένοι πουλούν άγρια μανιτάρια σε εστιατόρια και μαγαζιά, κάποιοι κάνουν μικροτεχνίες με θέμα το μανιτάρι, όπως η Δέσποινα, σύζυγος του Γιώργου Κωνσταντινίδη, που ασχολείται με τις πυρογραφίες, για τις οποίες μάλιστα βραβεύτηκε. «Το κυριότερο όμως είναι ότι το μανιτάρι έχει μπει στην καθημερινότητά μας. Φοράμε μπλουζάκι με κεντημένο μανιτάρι, αποτελεί μέρος του διαιτολογίου όλων μας - τρώμε δεκαπλάσιες ποσότητες απ' ό,τι η υπόλοιπη Ελλάδα. Και το κυριότερο, δεν έχει πάθει κανείς το παραμικρό». Φαίνεται, μάλιστα, ότι η μανιταροφιλία είναι μεταδοτική: εκτός από το Σύλλογο Μανιταρόφιλων Δυτικής Μακεδονίας, υπάρχουν σήμερα πέντε ακόμη ενεργοί σύλλογοι σε όλη την επικράτεια. Οσο για το επόμενο βήμα; Ο Γιώργος ονειρεύεται ένα μουσείο μανιταριών, το οποίο θα προσφέρεται για τη μικροσκοπική παρατήρησή τους αλλά και για τους ίδιους τους επιστήμονες-ερευνητές των μανιταριών. «Σε λίγα χρόνια πιστεύω ότι θα μπορούμε να ζούμε μόνο από τα μανιτάρια στα Γρεβενά. Οπως συμβαίνει στην Alba της Ιταλίας με την άσπρη τρούφα ή στο Perigord της Γαλλίας με τη μαύρη τρούφα». Επιστρέφοντας από τον περίπατο, το καλάθι μας δεν έχει γεμίσει, αλλά αρχίζουμε και βλέπουμε το έδαφος με άλλο μάτι. Για την ακρίβεια, όλα τα βλέπουμε με άλλο μάτι… Θόδωρος Καραγιάννης Eστιατόριο Αυλαίς «Δούλευα πολλά χρόνια σε ταξί και το 2002 αποφάσισα να ανοίξω το εστιατόριο. Τον πρώτο χρόνο δεν σερβίραμε μανιτάρια, παρότι ήμουν πολλά χρόνια μανιταρόφιλος. Πήγαινα στο δάσος, στην αρχή μάζευα δύο είδη που ήξερα και στη συνέχεια, αφού γνωρίστηκα με τον Γιώργο, έμαθα ακόμη περισσότερα. Επειτα από ένα χρόνο, έβαλα δειλά στο μενού κάποια μανιτάρια. Ο κόσμος στην αρχή ήταν διστακτικός. Οταν είδαν όμως ότι υπάρχει η γνώση, τα ζητούσαν όλο και περισσότεροι. Το ένα μανιτάρι έφερε το άλλο και, ξέρεις, η τρέλα του μανιταριού είναι μεταδοτική! Με βεβαιότητα λέω ότι έχουμε πλέον μανιταροτουρισμό στα Γρεβενά. Παλαιότερα, έβγαινα όλη την ώρα να αναζητήσω μανιτάρια, τώρα μου φέρνουν πολλοί νεαροί και συνταξιούχοι που τα έχουν μάθει. Πάντως, για εμάς τους μανιταρόφιλους το γαστρονομικό κομμάτι είναι το τελευταίο. Η ξεχωριστή εμπειρία είναι να σηκωθείς το πρωί, να πας στο δάσος, να ψάξεις, να το αναγνωρίσεις, να το φωτογραφίσεις. Δεν είναι θέμα ταλέντου, αλλά γνώσης. Στην αρχή, και μόνο που ακούγαμε τις ονομασίες, όλα μας φαίνονταν βουνό. Μανιτάρι με το μανιτάρι, μάθαμε». Φώτης Παρασκευαΐδης Μανιταροπροïόντα Γρεβενών «Ως οδηγός βουνού συνόδευα τον Γιώργο Κωνσταντινίδη στις εξορμήσεις του για μανιτάρια. Εκείνος πήγαινε, έψαχνε και μετά τον βοηθούσα να βρει το δρόμο της επιστροφής. Πηγαίναμε σε πολλά μέρη της Ελλάδας και σιγά-σιγά έγινα και εγώ μανιταροσυλλέκτης. Το 2003 παρακολουθήσαμε ένα σεμινάριο στα Τρίκαλα και εκεί ο Γιώργος είπε ότι έχει φτιάξει ένα παγκόσμιας πρωτοτυπίας γλυκό του κουταλιού με μανιτάρι, συγκεκριμένα με τον κανθαρίσκο τον βρώσιμο. Ενα μήνα μετά, μας ζήτησαν 300 κιλά γλυκό του κουταλιού μανιτάρι και κάπως έτσι ανοίξαμε το πρώτο μας μαγαζί. Πλέον έχουμε μεταφερθεί, ο Γιώργος παραμένει επιστημονικός σύμβουλος και εμείς συνεχώς αυξάνουμε τις ετικέτες μας. Εχουμε φτάσει τα 152 προϊόντα και όλο γεννιούνται νέες ιδέες. Για παράδειγμα, μετά το γλυκό του κουταλιού και το γλυκό λουκούμι, θα ήθελα να δοκιμάσω να κάνω παγωτό. Δίνουμε προϊόντα σε μαγαζιά στην Αθήνα, τη Λάρισα, τη Θεσσαλονίκη, εξάγουμε στη Σουηδία και στο Ντουμπάι, αλλά δεν θέλουμε να επεκταθούμε σε υπερμεγέθεις συνεργασίες. Πρέπει να τηρηθεί ένα μαγικό όριο». Δήμητρα Βέργου - Ευαγγελοπούλου H μανιταρομαγείρισσα «Ημουν 19 ετών, ήταν Μεγάλη Τετάρτη και πήγαμε στο σπίτι της πεθεράς μου να φάμε. Βλέπω στο τραπέζι κρέας και εκπλήσσομαι. Καλά, λέω, θα φάμε κρέας Μεγάλη Εβδομάδα; Και εκείνη τότε με αποστομώνει λέγοντάς μου ότι δεν είναι κρέας, αλλά μανιτάρια! Από τότε, τα λίγα είδη που γνώριζα άρχισα να τα μαγειρεύω κι εγώ στο σπίτι μου. Οταν έπειτα από χρόνια έγινε ο Σύλλογος Μανιταρόφιλων Δυτικής Μακεδονίας, έφτιαξα σούπα και πίτα με μανιτάρια για να φάμε μεταξύ μας. Την επόμενη χρονιά έφτιαξα για όλους, και έτσι καθιερώθηκα ως η μαγείρισσα της μανιταρογιορτής. Μετά άρχισαν να με ρωτούν όλοι πώς τα φτιάχνω, κουράστηκα να λέω και σκέφτηκα να βγάλω ένα βιβλίο. Μέσα σε ένα χρόνο, μάζεψα τις λίγες παραδοσιακές συνταγές και αυτοσχεδίασα νέες, με κίνητρο να βάλω τη νέα νοικοκυρά να μαγειρέψει μανιτάρια. Συνταγές με οκτώ είδη άγριων μανιταριών (εναλλακτικά, μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα καλλιεργήσιμα), για να ομορφύνουν το τραπέζι». info Μανιταρο-δικτυωθείτε • www.manitari.gr: Τα πάντα για τα μανιτάρια. • www.manitarosyntages.blogspot.gr: Συνταγές με μανιτάρια. • 8www.tomanitari.gr: Για αγορά μανιταροπροϊόντων. Σχετικά βιβλία • «Μανιτάρια: Από το δάσος στην κουζίνα», Δήμητρα Βέργου - Ευαγγελοπούλου, Εκδόσεις Σαΐτης, 2008. • «Μανιτάρια, φωτογραφικός οδηγός μανιταροσυλλέκτη», Γιώργος Κωνσταντινίδης, αυτοέκδοση, 2009.

Το κάτουρο των Στρουμφ... και άλλες ιστορίες

Το κάτουρο των Στρουμφ... και άλλες ιστορίες

Το κάτουρο των Στρουμφ... και άλλες ιστορίες

Συνεχίζουμε και σήμερα με τις περιπτώσεις χρήσης ενθεογενών και θα αναφερθούμε σε κάτι πιο «μουχλιασμένο».

Ο συγκεκριμένος χρήστης ήταν μία «σκατόφατσα», ένας άνθρωπος που από την πρώτη φορά που θα τον έβλεπες θα έλεγες: «Αυτόν τον τύπο δεν τον εμπιστεύομαι με τίποτα».http://sanejoker.blogspot.g

Δεν ξέρω αν ήταν η φάτσα του που τον είχε κάνει να είναι αντιπαθητικός ή μήπως ήταν αντιπαθητικός και αυτό φαινόταν στη φάτσα του.

Ούτε ξέρω αν είχε κάποια νόμιμη (και αξιοπρεπή) δουλειά. Όλοι τον ήξεραν ως το «κονέ». Όνομα δεν είχε.

Μπορούσε να σε προμηθεύσει κάθε είδος “natural high”, αλλά ήξερες εξ’ αρχής ότι θα σε έκλεβε στο ζύγι ή ότι μπορεί να σου πούλαγε ζουμπούλια για “morning glory”.

(Τα “morning glory” ή αλλιώς Ιπομέα, στην Ελλάδα γνωστά ως γαλάζιες καμπανούλες, είναι μια οικογένεια φυτών, τα οποία περιέχουν αμίδιο του δ-λυσεργικού οξέος -το φυσικό αντίστοιχο του LSD- αλλά σε πολύ μικρή ποσότητα.)

Ο ίδιος είχε προτίμηση στα μανιτάρια. Όχι, φυσικά, στα πλευρώτους του σούπερ-μάρκετ, αλλά στα «μαγικά μανιτάρια», και συγκεκριμένα στο πιο Ινδοευρωπαϊκό από αυτά, την αμανίτα μουσκάρια.

Η αμανίτα μουσκάρια σας είναι πολύ γνωστή. Υπάρχει σε κάθε εικονογράφηση παραμυθιού που αφορά στα ξωτικά. Πάνω σε ένα τέτοιο είχε ξαπλώσει και η κάμπια από την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», γι’ αυτό ίσως όταν το δοκίμασε η μικρή άρχισε να ψηλώνει και να κονταίνει. Σε τέτοια μανιτάρια ζούσαν και τα στρουμφάκια, τουλάχιστον στην εκδοχή του κόμικ.

Είναι αυτό το τόσο όμορφο μανιτάρι, το κόκκινο με τις άσπρες βούλες, που όλοι ζωγραφίζουν όταν θέλουν να φτιάξουν μανιτάρι. Επιστημονικά λέγεται το «αγαρικό της μύγας», επειδή πιστεύεται ότι σκοτώνει τις μύγες (αλλά αυτό είναι μύθος).

Η αμανίτα μουσκάρια είναι πιθανότατα το αρχαιότερο ενθεογενές της ανθρωπότητας. Οι μελετητές το ταυτίζουν με τη «σόμα», το ιερό φυτό των Άρειων που έγραψαν τα Rig-Vedas πριν εισβάλλουν στην Ινδία –και στην Ευρώπη.

Μετά τις Βέδες δεν υπάρχει καμία αναφορά στα θρησκευτικά κείμενα των Ινδών για το σόμα.

Ο Robert Wasson δίνει μια πολύ πιθανή εξήγηση:

Η Α. Μουσκάρια φυτρώνει μόνο κάτω από έλατα, πεύκα, σημύδες και βελανιδιές. Οι Άρειοι (Ινδοευρωπαίοι) πιστεύεται ότι προέρχονται από τις περιοχές βόρεια του Καυκάσου. Όταν κατέβηκαν στην Ινδία δεν υπήρχαν πια σημύδες, οπότε δεν υπήρχε και σόμα!

Η Α. μουσκάρια ήταν πολύ δημοφιλής στη Σιβηρία –και όχι μόνο ανάμεσα στους σαμάνους.

Περιηγητές του 18^ου αιώνα περιγράφουν τα μεγάλα γλέντια που έκαναν οι πλούσιοι της περιοχής με αλκοόλ και μανιτάρια.

Γιατί οι πλούσιοι; Μία αμανίτα κόστιζε... έναν τάρανδο!

Και ακούστε τώρα το πιο παράξενο και αηδιαστικό (καθώς και τον καλύτερο τρόπο να πάρετε μουσκάρια, αν έχετε τα κότσια).

Αυτό το μανιτάρι είναι ελαφρά τοξικό. Όμως η ουσία που προκαλεί τη «μέθη» δεν καταστρέφεται όταν περνάει μέσα από το σώμα.

Οι σαμάνοι, λοιπόν, συνήθιζαν να ταΐζουν τους τάρανδους με αμανίτες (που τις έτρωγαν με μεγάλη ευχαρίστηση) και μετά να... πίνουν τα ούρα τους.

Περνώντας μέσα από το σώμα του ζώου το «σόμα» φιλτραριζόταν, έχανε τις τοξικές του ιδιότητες και οι σαμάνοι απολάμβαναν τα οφέλη της μέθεξης χωρίς παρενέργειες.

Αυτό το ήξεραν και οι κοινοί θνητοί και έχουμε τη μαρτυρία του Άγγλου μυθιστοριογράφου Oliver Goldsmith, το 1762, που μας λέει:

«[...] Οι φτωχοί, που δε διαθέτουν αρκετά ανταλλάγματα για να τα προμηθευτούν από πρώτο χέρι, αλλά αρέσκονται στην παραζάλη των μανιταριών όσο και οι εύποροι, μαζεύονται έξω από τις καλύβες των δεύτερων όταν γίνεται κάποια γιορτή και περιμένουν πότε θα βγει κάποιος, άντρας ή γυναίκα, για να τρέξουν με ένα ξύλινο δοχείο στα χέρια να περισυλλέξουν αυτό το ευγενές υγρό, καθώς βγαίνει ζεστό και ελάχιστα αλλαγμένο από το φιλτράρισμα που υπέστη, διατηρώντας όλη τη μεθυστική του δύναμη.»

Δεν ξέρω αν ίσχυε το ίδιο και με τα κόπρανα των εύπορων, δεν υπάρχει καμιά αναφορά για αυτό.

Το «κονέ» (ας του δώσουμε ένα όνομα, ας τον λέμε Γκρινιάρη) δεν νομίζω να ήξερε κάτι για την ιστορία του αγαπημένου του μανιταριού.

Αλλά κάθε φθινόπωρο, ανέβαινε στη Βόρεια Ελλάδα, στα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία, έμενε ένα μήνα και μάζευε σακιά με «μανίτες», τα οποία τα αποξήρανε και είχε προμήθειες για όλο το χρόνο.

Παραδόξως τα μανιτάρια του δεν τα πούλαγε. Τα κρατούσε μόνο για τον εαυτό του, σαν εκείνο το βδελυρό πλάσμα στον Άρχοντα του Δαχτυλιδιού που μουρμούριζε: “My precious”.

Κάποια φορά που τον ρώτησα να μου πει περισσότερα για τα μανιτάρια φάνηκε να το αποφεύγει.

Όταν κατάλαβε ότι ήμουν πιστός του θεού Διόνυσου και ότι ρωτούσα από καθαρή περιέργεια μου είπε το χειρότερο που μπορούσε να μου πει:

Την πρώτη φορά που μάζεψε μανίτες, με οδηγό μόνο ένα βιβλίο για μανιτάρια, κόντεψε να πεθάνει. Η μανίτα τον «έστειλε off».

Για έξι μήνες δεν είχε καμία επαφή με την πραγματικότητα και παραλίγο να χάσει –ολόκληρο- το συκώτι του.

Όταν συνήλθε συνέχισε την περισυλλογή –μανιταριών- γιατί, ως γνωστόν, οι άνθρωποι δε μαθαίνουν από τα λάθη τους.

Τότε δεν είχα διαβάσει ακόμα την «Εγκυκλοπαίδεια των Ψυχεδελικών», του Peter Stafford (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Σμίλη, αλλά δεν νομίζω να κυκλοφορεί ακόμα στο εμπόριο).

Κίνδυνος-Θάνατος

Εκεί γράφεται, στην αρχή του κεφαλαίου για τα ψυχεδελικά μανιτάρια, ότι η Amanita Muscaria συνδέεται βοτανολογικά με την Amanita Pantherina. Αυτή μοιάζει πάρα πολύ με τη μουσκάρια, αλλά περιέχει ένα πολύ επικίνδυνο δηλητήριο, τη μουσκαρίνη. Και λέει ο Stafford:

«Παρότι το χρώμα της pantherina πλησιάζει περισσότερο το καφεκίτρινο (παρά το κόκκινο της μουσκάρια) λίγοι μπορούν να τις ξεχωρίσουν.»

Επιπλέον άλλα είδη της Amanita, όπως ο «εξολοθρευτής-άγγελος» (Amanita phalloides), είναι τόσο τοξικά που αν τα φας το συκώτι σου θα γίνει πατέ πριν προλάβεις να φτάσεις στο πλησιέστερο νοσοκομείο! Το 95% των θανάτων από δηλητηριώδη μανιτάρια οφείλεται ακριβώς στους συγγενείς της αμανίτα μουσκάρια.

«Όλο το θέμα», μου είχε πει ο Γκρινιάρης, «είναι στην αποξήρανση. Μπορείς και να την ψήσεις αν θες, αλλά ποτέ, ΠΟΤΕ, μην την φας ωμή.»

«Και η εμπειρία πως είναι;» τον είχα ρωτήσει.

Ο Γκρινιάρης είχε γελάσει κοιτώντας τον ουρανό. Ήταν η πρώτη φορά που τον είδα να γελάει. Όσο μου μιλούσε για το αγαπημένο του θέμα (και αφού ήξερε ότι δεν ήθελα να του κλέψω το «πολύτιμο» του) έμοιαζε να έχει αλλάξει και να μην είναι πια εκείνη η σκατόφατσα που δεν μπορείς να εμπιστευτείς.

«Αν φας λίγο, ένα μικρό», μου είπε, «είναι πολύ ωραία. Χαλαρώνεις, γελάς, είναι ωραία.»

«Κι αν φας πολύ;»

Πριν απαντήσει τον ζήλεψα, γιατί ήταν σαν να μη με βλέπει, σαν να μην υπήρχα, ενώ κοιτούσε αφηρημένα... κάπου.

Άργησε να απαντήσει, σαν να φοβόταν να μου αποκαλύψει το «μυστικό».

«Είδα το θεό», μου είπε τελικά.

«Εννοείς...»

«Όχι το θεό με τα γένια. Κάτι άλλο... Κάτι που ήμουν κι εγώ μέσα. Μέσα του.»

Σταμάτησε να μιλάει απότομα. Κατάλαβα ότι δε θα μου έλεγε περισσότερα. Δεν ήξερε να μου πει περισσότερα. Δεν μπορούσε να εκφράσει αυτό που είχε νιώσει... Ή δεν ήθελε.

Το παράξενο είναι ότι χρόνια μετά διάβασα για τη σχέση της σόμας με την αρχή της θρησκείας για την ανθρωπότητα. Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν ότι ήταν τα ενθεογενή που προκάλεσαν την έκρηξη της θρησκευτικότητας.

«Ήπιαμε το Soma», γράφει ένας ύμνος των Vedas, «και γίναμε αθάνατοι».

Και στο βιβλίο ΙΧ των Βεδών γράφει ότι ο θεός Ίντρα «πίνει το Soma και εμπνέεται για να δημιουργήσει τον κόσμο».

Στις θρησκείες του «Νέου Κόσμου» κύριο ρόλο παίζουν τα μανιτάρια ψιλοκυβίνης, το πεγιότ και το μεσκάλ: Θείο χωρίς αυτά δεν υπάρχει.

Στις πιο «εξελιγμένες» θρησκείες, όπως σε εκείνες του Βιβλίου (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Ισλαμισμός) και στο Βουδισμό (ο οποίος ουσιαστικά είναι θρησκεία χωρίς θεό, αφού ο Βούδας δε μίλησε ποτέ για θεούς), η έκσταση των ενθεογενών αντικαθίσταται με άλλους τρόπους «έκστασης»: Προσευχή, νηστεία, περιδίνηση, διαλογισμός και γιόγκα.

Αν δεν υπήρχε θεός... Θα τρώγαμε λίγα μανιτάρια και θα τον εφευρίσκαμε.

Και για να τελειώνουμε:

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε σε δάσος (με πεύκα και σημύδες) ψάξτε τριγύρω σας. Κυρίως κοιτάξτε κάτω από τους σωρούς από πευκοβελόνες, κοντά στις ρίζες των δέντρων.

Ίσως να ακούσετε το Δρακουμέλ να φωνάζει και άμα είσαστε καλά παιδάκια... Μπορεί να σας κατουρήσουν τα στρουμφάκια.

(Ξέρω ότι στον τίτλο του κειμένου γράφω «...και άλλες ιστορίες». Η επόμενη περίπτωση χρήσης ενθεογενούς ουσίας την επαύριον. Μαζί με μια αποκάλυψη –που μόνο στο Γελωτοποιό θα βρείτε: Το πιο διαβολικό ενθεογενές φυτρώνει στο κέντρο της πόλης!)

Τσουκνιδόπιτα (Κατοχικό Έδεσμα)

Τσουκνιδόπιτα          
(Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιότεροι)

Στην προηγούμενη Κατοχή η πίτα αυτή έσωσε πολύ κόσμο από τη λιμοκτονία και την αβιταμίνωση.http://sanejoker.blogspot.gr

Η τσουκνίδα, πέρα από τις βιταμίνες και τα ιχνοστοιχεία που περιέχει, είναι καλή για το ουροποιητικό, για αποτοξίνωση και βοηθάει τις γυναίκες να «πιάνουν» σερνικά παιδιά (το τελευταίο δεν είναι αποδεδειγμένο επιστημονικά).

Τσουκνίδες θα βρείτε παντού, αλλά καλύτερα να αποφύγετε τις αστικές (εκτός και αν πεινάτε πάρα πολύ).

Μόλις έρθει η άνοιξη (αν δεν έχει δοθεί κι αυτή στο ΔΝΤ από την υπέροχη κυβέρνηση μας) βγείτε στας εξοχάς και γεμίστε τις σακούλες σας.

Αν η βενζίνη έχει ξεπεράσει τα δέκα ευρώ το λίτρο μπορείτε να βρείτε τσουκνίδες στη λαϊκή αγορά, με δύο -το πολύ- ευρώ το κιλό.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Για να πετύχει η πίτα πρέπει να ακούτε τρίτο πρόγραμμα. Αφού πληρώνετε που πληρώνετε το τέλος της ΕΡΤ ας δρέψετε τους καρπούς του.

Κίνηση πρώτη: Το φύλλο. Allegro non tropo.

Η καλή νοικοκυρά φτιάχνει μόνη της το φύλλο. Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο νομίζουμε και γυμνάζει και τα χέρια.

Θα χρειαστείτε:

Μισό κιλό κίτρινο αλεύρι. (Αν σας περισσεύει ένα ευρώ πάρτε βιολογικό. Αν σας περισσεύουν περισσότερα δώστε ‘τα σε κανέναν συνάνθρωπό σας που τα έχει ανάγκη.)

Δυο κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο (εξαιρετικό παρθένο εννοείται).

Μια κουταλιά της σούπας ξίδι.

Ένα κουταλάκι του γλυκού αλάτι και ένα ζάχαρη.

250 γραμμάρια χλιαρό νερό.

Τα ρίχνετε όλα μέσα σε μια λεκάνη και τα ζυμώνετε με πάθος. Φανταστείτε ότι πατάτε τη μούρη του Βενιζέλου ή του υποτιθέμενου πρωθυπουργού. Θα σας βοηθήσει...

Προσθέστε λίγο νερό ή λίγο αλεύρι και ζυμώστε μέχρι να φτιάξετε μια μαλακιά ζύμη που δεν κολλάει στα χέρια. Μετά τη χωρίζετε σε δώδεκα μπαλάκια (μεγέθους αχαμνών –και μη καμώνεστε τις ανίδεες).

Σε έναν ξύλινο πάγκο ρίχνετε λίγο αλεύρι και ανοίγετε το πρώτο μπαλάκι όσο πιο λεπτό μπορείτε χωρίς να σχίζεται. Κάθε τόσο το ραίνετε με αλεύρι. Το λαδώνετε απ’ τη μια μεριά και το βάζετε στην άκρη. Κάνετε το ίδιο με το δεύτερο. Το ενώνετε με το προηγούμενο. Βάζετε και ένα τρίτο, χωρίς να το λαδώσετε και (αν έχετε άδειο ψυγείο, καθόλου απίθανο) το βάζετε να κρυώσει.

Με την ίδια διαδικασία φτιάχνετε τέσσερα φύλλα.

Μετά, αν καπνίζετε, βγαίνετε στο μπαλκόνι να κάνετε ένα τσιγάρο. Αν όχι, και μπράβο σας, ακούτε για λίγο μουσική με κλειστά μάτια.

Κίνηση δεύτερη: Η γέμιση. Andante.

Θα χρειαστείτε:

Ένα κιλό τσουκνίδες: Τις πλένετε με πολύ νερό και κρατάτε μόνο τα φύλλα και τα πολύ τρυφερά κοτσάνια. Καλό θα είναι να φορέσετε γάντια, εκτός κι αν σας αρέσει ο πόνος. Σε αυτή την περίπτωση αποφύγετε την επαφή με ευαίσθητα σημεία. Αν πάλι είστε οπαδός της κοσμοθεωρίας του φον Μαζόχ και λατρεύετε τη Μέρκελ, τότε τι να πω; Ο καθένας κάνει τις επιλογές του στη ζωή.

Άφθονα φρέσκα μυρωδικά: Άνιθο ή μάραθο, μυρώνια, κόλιανδρο (λίγο γιατί πικρίζει) και ό,τι άλλο βρείτε στη λαϊκή αγορά.

Ένα ματσάκι φρέσκα κρεμμυδάκια.

Ένα φλυτζάνι σταφίδα σουλτανίνα.

Ένα φλυτζάνι πλιγούρι (βρασμένο, μην το ρίξετε μέσα ωμό)

Αλάτι, πιπέρι και ό,τι άλλο μπαχαρικό σας κάνει όρεξη (αποφύγετε την κανέλα, για ευνόητους λόγους).

Με λίγο ελαιόλαδο τσιγαρίζετε τα κρεμμυδάκια, την τσουκνίδα, τα μυρωδικά. Δεν προσθέτετε νερό. Μόλις στεγνώσουν εντελώς σβήνετε το μάτι και ρίχνετε μέσα τη σταφίδα και το πλιγούρι.

Αν καπνίζετε... Μην βγείτε στο μπαλκόνι. Το έχετε παρακάνει με το κάπνισμα.

Κίνηση Τρίτη: Το στρώσιμο. Allegretto.

Ανοίγετε τα φύλλα, όσο πιο λεπτά μπορείτε. Σε λαδωμένο ταψί βάζετε τα τρία πρώτα, λαδώνοντας πάντα ανάμεσα. Μετά ρίχνετε τη γέμιση και τη μοιράζετε σε όλη την πίτα. Καλύπτετε με το τέταρτο φύλλο και γυρνάτε τις άκρες των τριών πρώτων. Μετά χαράζετε ελαφρώς και αν σας κάνει κέφι πασπαλίζετε με σουσάμι. Τη σταυρώνετε. Αυτό δεν ξέρω αν βοηθάει σε κάτι, αλλά δεν έχετε να χάσετε και τίποτα.

Κίνηση Τέταρτη: Το ψήσιμο. Adagio.

Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς. Σε χαμηλή θέση βάζετε την πίτα και την αφήνετε να ψηθεί για 50 λεπτά (more or less). Μέχρι να γίνει μπορείτε να συμμαζέψετε το χάος που έχετε δημιουργήσει στην κουζίνα σας. Αν είστε τολμηρή τα αφήνετε όλα όπως έχουν και καθόσαστε να διαβάσετε ένα βιβλίο της Ζατέλλη ή να ακούσετε την ίδια να διαβάζει το «Και με το φως του λύκου επανέρχονται», κάθε μέρα εφτάμιση με οκτώ στο τρίτο πρόγραμμα. Μετά τσακώνεστε με τον άντρα σας και για να καλύψετε την ολιγωρία σας του λέτε να πάει να βρει μια δουλειά όπου θα κερδίζει περισσότερα από 500 ευρώ ή να ληστέψει μια τράπεζα ή να ρίξει μολότοφ στο πρωθυπουργικό μέγαρο, κάτι να κάνει επιτέλους, αντί να ασχολείται με τα χάλια της κουζίνας σας.

Όταν γίνει η πίτα την αφήνετε λιγάκι να κρυώσει, μην πέφτετε με τα μούτρα, δείξτε ανατροφή και αυτοσυγκράτηση. Δεν χρειάζεται να τη βάλετε στο ψυγείο, αφού δεν έχει αυγά ή τυρί. Σας διαβεβαιώνω ότι είναι πολύ πιο νόστιμη από τη σπανακόπιτα. Άσε που η σπανακόπιτα είναι πολύ κοινότοπη, μέχρι και η κουτσή Μαρία σπανακόπιτα φτιάχνει.

ΜΙΚΡΑ ΜΥΣΤΙΚΑ:

Η τσουκνίδα έχει και αφροδισιακές ιδιότητες. Πριν τη δώσετε στον άντρα σας βεβαιωθείτε ότι έχετε πάρει όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις. Δεν είναι αυτοί καιροί για να γεννοβολάτε. Σε τι κόσμο θα φέρετε το παιδί σας;

Καλή διασκέδαση.